Caribbean beaches and (concrete) jungles

DSC01014klein

Op 7 januari vertrokken we vroeg uit Nicaragua om weer de grens van Penas Blancas te trotseren. Er was niks veranderd en het was nog altijd even ingewikkeld en verschrikkelijk als de eerste keer. Uiteindelijk gearriveerd in Costa Rica namen we een bus richting La Fortuna, om daar uiteindelijk rond 20.00 uur aan te komen. Na wat volle en dure hostels vonden we een goedkope slaapplek. In de eerste kamer bevond zich wel een heule dikke drol in een kapotte wc, dus we hoopten maar dat ze nog een andere kamer hadden. Gelukkig, dat hadden ze. Maar.. apart. La Fortuna is een kleine stadje, gelegen aan de Arenal vulkaan. Het is er erg toeristisch, zelfs wat lelijk, maar we namen een rustig dagje en besloten de volgende dag de Two Volcano Tour te doen. Hierbij beklim je de Cerro Chato, de ‘dode’ vulkaan naast de Arenal vulkaan en dit wordt beloond met mooie uitzichten. Centraal Amerika heeft zoveel vulkanen, dat we het niet kunnen verlaten zonder er een te beklimmen. En klimmen, dat was zacht uitgedrukt. Vermoeiend en doorweekt kwamen we aan op te top van de Cerro Chato en hadden we een mooi uitzicht over het kratermeer. Een gelukje, aangezien er al meer dan een maand geen zicht was door slechter weer. Door de modder moesten we omlaag, zodat iedereen kon zwemmen in het kratermeer. Weer door de modder omhoog en daarna weer een hele tijd springend omlaag. Wat een avontuur. We sloten af met een dip in de lokale hot springs (neem je zwemspullen mee en kleed je allemaal om in het busje haha) en werden we bekaf en met zware beentjes rond 20.00 uur thuis afgezet.

SONY DSC

DSC01049klein

DSC01040klein

SONY DSC

DSC01053klein

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSCDSC01029klein

SONY DSC

De dag erna trokken we verder richting Puerto Viejo de Sarapiqui, waar we een tour wilden doen bij een ananasplantage. Na een paar keer mailen en geen antwoord, besloten we toch op de gok ernaar toe te gaan. Helaas was dit een slechte gok. Het dorpje was uitgestorven en er was geen enkel geopend tourbureau te vinden. Op z’n minst hadden we vanuit de bus een paar ananasstruiken gezien. Niks aan te doen, dit hoort erbij. Snel weer door.

Via San Jose namen we de bus naar Puerto Viejo de Talamanca aan de Caribische kust. Deze busrit gaat door het Nationaal Park van Braulio Carrillo en daardoor hadden we de mooiste uitzichten vanuit ons raam. Een prachtige, maar lange busrit waarbij we tijdens het einde van de rit aan een stuk door bananenplantages (voornamelijk Chiquita) zagen. Toen we uiteindelijk aan kwamen in Puerto Viejo de Talamanca bleken de meeste hostels hier ook vol te zijn. Hm, op de bonnefooi blijkt toch moeilijker dan gedacht. We gingen voor een duurdere kamer en zochten snel naar een goedkopere optie voor de dagen erna. Het dorpje is klein en overzichtelijk en heeft een paar prachtige stukken strand met mooie blauw-groene zee. Bijna iedereen heeft een fiets en doet lekker rustig aan. Er hangt een surfer vibe, het is relaxed. Maar daardoor hoorden we ook vaak “psst wanna buy some weed”. Het cliche beeld was compleet. Na wat kleine tegenvallers (die soms gewoon bij het reizen horen) werden we tijdens een regenachtige ochtend opgepept door een goed ontbijt bij Tripadvisor #1, Cafe Rico! Wat een feest, we konden er weer tegenaan. We huurden fietsen en reden daarmee naar het Jaguar Rescue Centre. Alle opbrengst gaat naar de opvang van de dieren. In dit centrum komen zo’n 2 a 3 dieren per dag binnen. De dieren worden vaak gered uit de handen van lokale bewoners die ze als huisdieren houden of proberen te verkopen. Ze verzorgen de dieren en proberen ze dan zo snel en zo goed mogelijk weer in de natuur vrij te laten, maar soms is dit niet meer mogelijk en blijven de dieren in hun zorg. Er werken veel vrijwilligers en hun werk bestaat onder andere uit het spelen en knuffelen van kleine brulaapjes. De namen die ze aan de dieren geven zijn origineel, zoals de Terminator en Badass. Wij vonden het een erg inspirerende en leuke plek, een aanrader. Met de fiets reden we nog naar Playa Chiquita en Playa Cocles en we genoten van de zon.

DSC01074kleinDSC01157kleinDSC01165klein

SONY DSC

DSC01100klein

SONY DSC

DSC01098klein

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

DSC01124kleinDSC01138klein

Het was tijd om te vertrekken, dit keer richting Panama. In vergelijking met Nicaragua was deze grensovergang een eitje. We namen een taxi busje naar Almirante en een boot naar Isla Colon, het grootste eiland van Bocas del Toro. Vanuit hier namen we een ander bootje naar Isla Bastimentos, waar onze geboekte accommodatie lag. Dit eiland is iets minder toeristisch en er heerst een Afro-Caribische cultuur, voor ons dus zeker een reden om op dit eiland te verblijven. Helaas viel ons bezoek aan Bastimentos en Bocas del Toro in het algemeen tegen, geheel in gelijkenis met deze blog die we een tijd later vonden. Begrijp ons niet verkeerd, Bocas del Toro is prachtig en we hebben mooie stukken natuur gezien, maar onze keuze aan activiteiten en accommodatie waren helaas niet de juiste. Bij onze geboekte tour hadden we geen geluk met de medepassagiers die blijkbaar alleen maar wilden drinken en roken. Bastimentos, of Bocas is het algemeen, bevat een paar mooie stranden die te voet (of dure boot) bereikbaar zijn, maar dan heb je wel een hele grote kans te worden overvallen door een local met een machete. Dat sloegen we dus maar over. We hadden gewoon de verkeerde impressie dat overal binnen handbereik wel een fijn strand zou liggen, maar dat was dus niet zo. Het dorpje op Bastimentos zag er leuk uit, maar het lag er ook vol met vuilnis dat gewoon in de natuur wordt geflikkerd en er waren toch veel mensen onder invloed van drank of drugs, inclusief de eigenaren van onze accommodatie. In onze kamer zat ineens een groot nest met vliegende mieren, maar we kregen gelukkig wel een upgrade. Daarnaast zijn we tot nu toe nog nooit zoveel onbehulpzame en norse mensen tegen gekomen. Dit allemaal in combinatie met de hoge prijzen deed ons besluiten om een dag eerder te vertrekken en een nachtbus te boeken naar Panama City. Inmiddels weten we uiteraard heel goed wat we wel op Bocas del Toro hadden moeten/kunnen doen, dus voor tips kan iedereen altijd toch nog bij ons terecht.

DSC01189kleinDSC01177kleinDSC01195kleinIMG_3226IMG_3269IMG_3349

SONY DSC

SONY DSC

DSC01206kleinDSC01224kleinDSC01222klein

De nachtbus naar Panama City was natuurlijk niet de fijnste rit, maar hierop hadden we ons ook wel ingesteld. Na wat woorden wisselingen met de buschauffeur (ook al zo’n aardige vent), probeerden we wat te slapen en kwamen we rond 4.00 uur aan in deze grote stad. Gelukkig hadden we van tevoren een hostel geregeld waar we op deze vroege morgen al naar binnen mochten om te wachten op onze kamer. We waren ontzettend moe, maar besloten toch de stad een beetje te ontdekken door de Cinta Costera, een breed fiets/voetpad aan de zee, helemaal af te lopen richting Casco Antiguo, het ‘oude Panama’. De zon broeide, wat was het heet! Bijna te, maar de uitzichten over de skyline van de stad en het verschil met de oude opgeknapte of juist vervallen gebouwen van het oude gedeelte waren fantastisch. Deze stad is echt een stad, eentje zoals we het nog niet gezien hebben tijdens onze reis. Groot, groter, grootst. En ook vooral heel rijk. Het gaat hier om geld uitgeven, consumeren. Grote auto’s, hoge gebouwen, restaurantketens en hele grote shopping malls. Om er volledig deel van uit te maken, regelden onze oud-collega’s in Amsterdam voor ons twee nachten in het Best Western Panama Zen hotel. Deze hadden we cadeau gekregen bij ons afscheid. Wat een luxe!! Na alle hostels was dit een absolute welkome afwisseling. Springen van blijdschap en (sorry, niet geheel milieuvriendelijk) zes keer gedoucht, omdat de douche en de zeepjes zo lekker waren. Een heerlijk ontbijt en een prachtig uitzicht op de skyline vanuit het zwembad op het dakterras. Verder laten we de foto’s spreken.

IMG_3557DSC01237kleinDSC01244kleinDSC01235kleinDSC01260kleinDSC01283kleinDSC01285kleinDSC01360klein

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

DSC01378kleinDSC01370klein

Met een hop on – hop off bus bezochten we de rest van de stad, waaronder het beroemde Panama Kanaal. Op het uitkijkpunt was het dringen voor een goed plekje, maar het was erg gaaf om te bekijken hoe die grote schepen door dit kanaal voeren en te beseffen dat de opa en oma van Marc hier ook ooit met hun Rollo IV doorheen zijn gevaren. Na nog wat toeristische plekken en een opvolgende fijne dag in het hotel, was het weer tijd om Panama City te verlaten. Met de bus reden we in ruim 9 uur (!!!) richting David. Hier sliepen we een nacht en we vervolgden in de ochtend onze reis naar Boquete, een mooie plek om te hiken en de mooie natuur te bewonderen. Blijkbaar ook een goede (of slechte) timing, want hier waren de laatste dagen van het tien-daagse bloemen festival aangebroken. Dit betekende; harde muziek in de avond/nacht, overvolle straten, volle hostels en Panamezen die massaal met z’n allen in een soort Keukenhof rip-off selfies staan te maken. Wij konden er wel om lachen. We besloten zelf wat uit te rusten en een kleine hike te maken in de omgeving. Het regende, maar dat maakte niet veel uit, want Marc spotte de Quetzal. Een prachtige blauw-groene vogel met een rode borst en een paar lange staartveren. Deze vogel komt op meerdere plekken in Centraal Amerika voor, maar eindelijk hadden we hem dan gezien. Ons bezoek aan Boquete was nu zeker geslaagd! Onze laatste 2,5 week van 2,5 maand Centraal Amerika zullen we vanaf morgen weer besteden in Costa Rica. Wat vliegt de tijd!

DSC01339kleinDSC01329kleinDSC01318klein

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

FullSizeRender

SONY DSC

DSC01399klein

 

On the 7th of January we left Nicaragua early so we could try to cross the Penas Blancas border again. Nothing changed so it was still as complicated and terrible as the last time. Eventually we arrived in Costa Rica and we took the bus to La Fortuna where we arrived around 8pm. After some expensive and full hostels we found a cheap one. In the first room we found a really big shit inside a broken toilet. So we hoped they had another room for use which they had luckily.. but still, really strange. La Fortuna is a little town located at the foot of the Arenal volcano. It’s touristic, ugly even but we decided to take things slowly that day and go to the volcano the next for a Two Volcano Tour. With this tour you climb the Cerro Chato, a “dead” volcano next to the Arenal, which would give us nice views. Central America got lots of volcanoes so we could not leave without climbing one. And the climb was harder then we thought. Tired and soaked we arrived at the top of the Cerro Chato and we did have a really nice view over the crater lake. We were lucky because visibility was perfect and hadn’t been for over a month due to bad weather. We had to take a really muddy path down so we all could swim in the lake. After the swim again a really muddy path uphill then jumping and sliding down the other side. What an adventure. We ended the tour with dip in the local hotsprings and afterwards we got dropped at our hostel at 8pm broken down.

The day after we left La Fortuna and travelled to Puerto Viejo de Sarapiqui where we wanted to do a Pineapple tour at a plantation. After a couple of unanswered emails we decided just to go there and try our luck. Unfortunately this was an unlucky decision as the town was deserted and the tour shops, and everything else for that matter, was closed. At least we saw some pineapple fields when we were in the bus before. Too bad but all is well, this happens, so off we go again.

We took the bus via San Jose to Puerto Viejo de Talamanca located at the Caribbean coast. This bus ride takes you through the national park Braulio Carillo where we got some amazing views. At the end of this beautiful but long bus ride we saw lots and lots of banana plantations, mostly Chiquita. When we finally arrived in Puerto Viejo we learned that all hostels were full….again. Hm, just winging it doesn’t always pay off after all. So we had to take a more expensive room and immediately went searching for a cheaper option for the remaining days. The village is small and easy to navigate and it has some amazing beaches at the green/blue ocean. Almost everybody’s got a bicycle and takes it real easy, nice surfervibe, relaxed. This was also the reason we heard a lot of “ Hey ..Pssst….Wanna buy some weed?” The cliché was complete. After some minor setbacks “which are just part of travelling” on a rainy morning we got a real pickmeup due to an awesome breakfast at Café Rico tripadvisor’s #1. What a feast and we got some good energy to take on the following days. We rented some bikes and drove to the Jaguar Rescue Centre. Every cent is used for the wellbeing of the sheltered animals. Every day about two or three animals are brought there. These animals mostly are saved from the locals who keep them as pets or try to sell them. They take care of the animals and try to release them as soon and healthy as possible. Sometimes this isn’t possible anymore so some animals stay in the shelter for the rest of their lives. All of the workers are volunteers and some of their work consists of playing with and cuddling baby howler monkeys. They are real creative naming the animals so there’s a hawk called Terminator and an one eyed owl named badass. We thought it was an inspiring and fun place, a real must-do. We biked to Playa Chiquita and Playa Cocles and enjoyed the sun.

It was time to leave again, this time Panama was our destination. In contrast to Nicaragua this border crossing was a piece of cake. We took a minivan taxi to Almirante, then a boat to Isla Colon, the biggest island of Bocas del Toro. From there we had another taxi boat to Isla Bastimentos where our hostel was located. This island is less touristic and has an Afro-Caribbean vibe to it, for us this was a good reason to stay on this island. Unfortunately our visit to Bastimentos wasn’t really what we expected. Just like this article we found afterwards. Don’t get us wrong, Bocas del Toro is beautiful and we saw some amazing nature sceneries but unfortunately our choice of accommodation and tour weren’t the best options. On the tour we booked we were unlucky with our fellow travellers who only wanted to get drunk and/or stoned. Bastimentos, or Bocas in general, contains some amazing beaches that are reachable by foot but the chances are real you get robbed by a local guy with a ski-mask and machete. So we skipped that. We just got the impression that everything would be easier to reach but this wasn’t the case at all. The village on Bastimentos looked nice but was also littered with trash that was just thrown into nature and lots of people were intoxicated by drugs or alcohol, including our hosts at our accommodation. As we came in our room one day we realized that a big nest of flying ants just hatched inside and all our stuff was covered with these critters. Blehh …but this gave us a nice upgrade though. That said we also didn’t came across so many unhelpful and unfriendly people during our trip than in Bocas del Toro. This in combination with the highest prices we’ve seen yet made us decide leaving a day earlier and take the nightbus to Panama City.In the meantime we learned more about Bocas and now we know what we should have done, so if you need tips you still can ask us.

The night bus to Panama City wasn’t the nicest bus ride we had, but we were prepared for that. After some discussions with the bus driver (really nice guy as well, NOT) we tried to get some sleep en we arrived around 4am in the big city. We already booked a hostel where we could wait until our room was ready. We were really tired but we decided just to go out to explore the city. We walked along the Cinta Costera, a broad bicycle/walking path next to the ocean, to Casco Antiguo, the “old Panama”. The sun was scorching in the sky, it was really hot, almost too hot. The views of the skyline and the contrast with this old part with its old buildings, some under construction, some totally renovated were amazing. This city was truly a big city, one we didn’t came across yet during our trip. Big Bigger Biggest. And also it felt richer, here it’s about spending money and consume. Big cars, high buildings, all restaurant franchises and really big shopping malls. When we left the hotel where we worked we got 2 nights in a Best western of our choice as a going away present. So to be part of this city lifestyle we asked our Dutch colleague ’s to arrange 2 nights in the Best Western Zen Panama hotel. And this was just what we needed, this was really luxurious. After all those crappy hostels we had this was a welcome experience. We jumped for joy as we walked into our room, and we (Sorry, not really environment friendly) took 6 showers in two days, just because the shower and all of the little soaps and shampoos were so nice. The breakfast was delicious and the view over the skyline from the infinity pool on the top floor was amazing. We’ll let the pictures speak for themselves. With the hop-on hop-off bus we visited the rest of the city including the world famous Panama Canal. At the viewpoint it was hard to get a good spot but it was awesome to see the big ships in the locks and the thought that Marc’s grand parents once had gone trough here with their sailboat “Rollo IV” made it extra special for us. After some touristic attractions and spending the following day at the hotel it was time to leave Panama City. We took a 9 hour bus ride(!!!) to David. There we stayed for the night and the next day we persecuted our journey with the destination Boquete, a beautiful area for hiking and enjoy nature at its best.

Apparently this was a good (or bad) timing because there was some kind of flower festival going on in its last days, this meant: loud music in the evening and night, overcrowded streets and hostels, and a lot of Panamanians who were making selfies in some sort of Keukenhof rip-off. It was strange but really funny to us. We decided to get some rest and take a small hike in the area. It was raining a little but we didn’t mind at all, because Marc spotted the Quetzal. A beautiful blue and green bird with a red chest and long tailfeathers. This bird is found in some parts of Central America and now we’ve finally seen one. Our visit to Boquete was perfect now. We’ll spend the last 2,5 weeks of our 2,5 months Central America in Costa Rica. Time flies!

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Sjoesjoe schreef:

    WOWIE! Wat een prachtige foto’s!!!!!! Oh en die blauwe fijne zee en mooie natuur. Ik geniet! Als jullie over een tijd weer terug zijn en het normale leven weer in gaan dan zul je om alles wat je hebt meegemaakt heel hard kunnen lachen en zijn de meest erge busrijzen juist degene waar je nog veel over zal navertellen. En de liedjes die werden gedraaid zijn de liedjes die je nog heel vaak gaat zingen :) xxx en verheug me stiekem al op jullie terugkomst. Maar nog eerst 2,5 week costa ricaaa. xxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s